Het recente incident waarbij een 13-jarige jongen van de bovenverdieping van een mulo-school sprong na aanhoudende pesterijen, legt pijnlijk bloot hoe ernstig we tekortschieten in het creëren van een veilige leeromgeving voor onze kinderen.
Ondanks meldingen van de scholier bleef de hulp uit en gingen de pesterijen door. Dit roept de vraag op: hoe kan een kind zich zó in de steek gelaten voelen dat hij geen andere uitweg ziet dan deze drastische daad?
Pesten is geen nieuw probleem, maar de gevolgen ervan lijken steeds schrijnender te worden. Scholen, ouders en beleidsmakers hebben jarenlang gesproken over protocollen en preventie, maar de praktijk toont keer op keer dat deze maatregelen vaak ontoereikend zijn.
Het feit dat de jongen, ondanks eerdere meldingen, nog steeds werd gepest, wijst op een ernstig tekort aan effectieve interventie en opvolging. We hebben een systeem gecreëerd waarin slachtoffers keer op keer over het hoofd worden gezien, en dat moet stoppen.
Wat dit incident nog schrijnender maakt, is de boodschap die het uitzendt naar andere slachtoffers van pesten: zelfs als je hulp zoekt, wordt er niet altijd naar je geluisterd. Dit voedt gevoelens van wanhoop en isolatie onder kwetsbare kinderen.
De verantwoordelijkheid hiervoor ligt niet alleen bij scholen, maar bij de hele samenleving. Ouders, leerkrachten en beleidsmakers moeten samenwerken om pesten uit te roeien, maar te vaak blijven beloftes steken in woorden en schiet de uitvoering tekort.
De oplossing begint bij het erkennen van pesten als een ernstig maatschappelijk probleem. Scholen moeten antipestbeleid niet alleen op papier zetten, maar ook actief uitvoeren.
Leerkrachten moeten worden getraind om pestgedrag vroegtijdig te signaleren en effectief aan te pakken. Daarnaast is een goede samenwerking tussen scholen, ouders en hulpverleners essentieel.
Wanneer een kind melding maakt van pesten, moet dat serieus worden genomen en moeten er direct maatregelen volgen.
Sheila Mijnals
UMA Legal Aid & Marketing
