Onlangs maakte een kennis van mij een opmerkelijke uitspraak.
Ze vertelde dat haar huisarts in Paramaribo, een vrouw, er niet bepaald gezond uitziet. Haar overgewicht en vermoeide uitstraling gaven mijn vriendin geen goed gevoel, waardoor ze minder vertrouwen kreeg in haar arts.
Zo ver zelfs, dat ze overweegt naar het SZF te gaan om te vragen om een andere dokter.
Maar is zo’n houding wel eerlijk? Verwachten we niet iets wat misschien buiten de verantwoordelijkheid van de arts ligt? Moeten we erop rekenen dat alle artsen er altijd gezond en vitaal uitzien?
In zekere zin begrijp ik haar reactie. Een arts die zelf overgewicht heeft of er ongezond uitziet, kan de indruk wekken dat hij of zij niet serieus met gezondheid bezig is.
We verwachten vaak dat een arts een voorbeeldrol vervult; iemand die ons inspireert en zelf een gezond leven leidt. Dit kan bijdragen aan het vertrouwen dat we in de medische adviezen hebben en ons motiveren om gezonder te leven.
Toch ligt het probleem complexer. De kennis en kunde van een arts worden niet per se weerspiegeld in het uiterlijk.
Een goede arts is een deskundige die luistert, analytisch denkt, en de juiste diagnoses stelt. Uiterlijk of levensstijl zijn niet altijd representatief voor de waardevolle vaardigheden die een arts in huis heeft.
Misschien heeft deze arts met overgewicht een diepgaand begrip van haar vak, een luisterend oor, en een oprechte motivatie om patiënten te helpen.
Er zijn ook praktische nadelen aan een strenge houding.
Als we zouden verwachten dat artsen er altijd gezond en vitaal uitzien, sluiten we mogelijk capabele en ervaren dokters uit. Dit kan de zorg onnodig beperken, vooral in Suriname waar er al schaarste kan zijn in goede artsen.
Het is een kwestie van balans. Een gezond uitziende arts kan vertrouwen wekken, maar de kern blijft de kwaliteit van de zorg.
Misschien moeten we ons oordeel heroverwegen en ons richten op wat écht belangrijk is in een goede arts: kennis, betrokkenheid, en compassie.
Foto ter illustratie.
