In Suriname zien we steeds vaker dat kinderen ontsporen, en ja daar kunnen sommige ouders direct verantwoordelijk voor worden gehouden.
Het is niet langer alleen de invloed van de straat of ‘slechte vrienden’. Nee, het begint bij moeders en vaders die hun rol volledig laten liggen.
Ik ken gevallen waarin moeders de hele dag met hun telefoon bezig zijn, volledig opgeslokt door sociale media.
Hun kinderen? Die worden aan hun lot overgelaten. Geen aandacht, geen begeleiding, geen gesprekken over wat goed of fout is.
In plaats daarvan krijgen diezelfde kinderen een mobiel in hun hand geduwd, als een soort goedkope oppas.
Urenlang spelen ze games waarin foute dingen normaal zijn. Dit is wat hen voedt, want van de ouders krijgen ze niets mee.
Begrijp goed: kinderen leren wat ze zien en ervaren. Als een kind geen grenzen of normen krijgt meegegeven, en alleen leert hoe je iemand virtueel ‘afmaakt’, hoe verwachten we dan dat zo’n kind later in de samenleving functioneert?
Deze games doen meer dan alleen tijd vullen. Ze verdoven empathie, versterken agressie, en vervormen het gevoel van realiteit. Combineer dat met een opvoeding die ontbreekt, en je hebt een recept voor crimineel gedrag.
Ouders, laten we eerlijk zijn: een kind opvoeden is jouw verantwoordelijkheid. Stop met je telefoon en kijk je kind in de ogen.
Leer hen over respect, empathie en goed gedrag. Anders ben jij medeschuldig aan de ellende die ze later veroorzaken. Geen excuses meer. Opvoeden is een plicht.
Foto ter illustratie.
