OPINIE- Wie de straatinterviews uit Suriname van de jaren 70 en 80 terugkijkt, ziet direct een markant verschil met het huidige Suriname.
Destijds wisten veel willekeurige voorbijgangers zich zonder te schelden, helder en duidelijk uit te drukken, blijk gevend van een uitgebreide vocabulaire en een degelijke algemene kennis van zaken, zowel binnen- als buitenlands.
Dit staat in schril contrast met de situatie vandaag, waarbij zelfs volksvertegenwoordigers worstelen met de Nederlandse taal, die sinds de onafhankelijkheid in 1975 de officiële voertaal van Suriname blijft.
Het taalniveau, de woordkeuze, en het algemene kennisniveau hebben in de afgelopen decennia een tragische daling doorgemaakt en de ondergang lijkt niet te stoppen.
Zelfs de militairen die ten tijde van de staatscoup in de jaren 80 op televisie verschenen, spraken correct Nederlands en bezaten een ruime woordenschat.
Nu is het niet ongebruikelijk dat parlementariërs schakelen tussen Nederlands en Surinaams, een indicatie van hun ongemak met de officiële taal.
De achteruitgang in taalbeheersing is symptomatisch voor een breder probleem: een vermindering in het vermogen om ideeën helder over te brengen, kritisch te denken en de wil om te verbeteren.
Tot mijn ontsteltenis blijkt verder dat in Suriname, inclusief onder docenten op sociale media, een aanzienlijk aantal personen onbekend is met Elon Musk en het belang van zijn identiteit niet erkent.
Een bevolking die de waarde van duidelijke communicatie, zelfontplooiing en kritisch denken niet inziet, kan onmogelijk vooruitgang boeken.
