Ik dacht altijd dat het logisch was: diaspora-Surinamers die na jaren in Europa weer terugkeren naar hun roots. Suriname, het land van je ouders of grootouders, zou toch als thuis moeten voelen?
Maar de realiteit is vaak anders. Toen ik zelf terugkeerde, voelde het alsof ik twintig jaar terug in de tijd stapte.
Een complete cultuurschok. Alles ging anders, het tempo, de manier van communiceren, de dagelijkse gewoontes. En ik ben niet de enige die dit heeft ervaren.
Wat mij echter nog meer verbaasde, is dat Nederlandse emigranten op Curaçao zich veel minder hoeven aan te passen aan het leven daar dan diaspora-Surinamers die terugkeren naar Suriname. Maar waarom is dat zo?
Curaçao heeft een sterke westerse invloed. Er wonen veel Nederlanders, wat zorgt voor een gevoel van saamhorigheid. Daarnaast is het eiland beter ontwikkeld in infrastructuur en voorzieningen.
straten zijn bekend terrein voor wie uit Nederland komt: rechts rijden, duidelijke verkeersborden, en winkels die doen denken aan de Albert Heijn.
Het leven is relaxter, maar nog steeds met een Europees tintje. Dat maakt de overgang soepeler voor Nederlanders die zich daar vestigen.
Suriname daarentegen is een ander verhaal. Hoewel de taal hetzelfde is, voelt het leven hier voor veel terugkerende diaspora-Surinamers als een complete reset.
De mentaliteit, het ritme van het leven, en de manier waarop dingen geregeld worden zijn gewoon anders dan in Nederland.
Ik heb zelfs gezien hoe mensen die jarenlang op Curaçao hebben gewoond, zich alsnog flink moesten aanpassen toen ze naar Suriname verhuisden.
Het is dus niet vanzelfsprekend dat je je als diaspora-Surinamer automatisch beter voelt in Suriname dan elders.
Curaçao kan voor sommigen zelfs een makkelijkere overgang zijn dan terugkeren naar het geboorteland. Een interessante paradox, nietwaar?
