Mensen die zich ooit profileerden als felle critici van slecht bestuur, lijken nu ineens opvallend mild geworden. Niet omdat het beleid verbeterd is, maar omdat er andere belangen lijken mee te spelen—financieel of strategisch.
Het beeld dat ontstaat, is zorgwekkend: invloedrijke figuren worden ingezet om het imago van de zittende macht op te poetsen, terwijl de realiteit voor de gewone burger steeds schrijnender wordt.
De VHP onder leiding van president Santokhi lijkt steeds nadrukkelijker gebruik te maken van mediamensen en analisten die het publieke debat proberen te sturen. Niet alleen in Suriname, maar ook in diaspora-gemeenschappen in Nederland klinkt ineens een opvallend eenzijdig geluid.
Onder het mom van ‘objectieve analyse’ worden standpunten gebracht die sterk overeenkomen met de lijn van de regerende partij.
Wie goed oplet, merkt dat kritiek plaatsmaakt voor vergoelijking, en scherpe penpunten veranderen in zachte penseelstreken.
Een opvallend voorbeeld is de koerswijziging van Hikmat Mahawat Khan. Jarenlang stond hij bekend als een scherpe criticus van president Santokhi en zijn partij.
Zijn analyses waren fel en onverbiddelijk. Maar sinds kort klinkt uit zijn hoek een ander geluid—veel milder, zelfs ondersteunend.
Toeval? Dat zou kunnen. Maar volgens bronnen in mijn netwerk is er meer aan de hand.
Er wordt binnen journalistieke kringen gefluisterd dat bepaalde figuren in ruil voor hun ommezwaai in een comfortabele positie zijn beland—figuurlijk én financieel.
Of dat ook voor Hikmat geldt? Die conclusie laat ik aan de lezer. Wat wel vaststaat, is dat zijn scherpe pen plots is ingeruild voor een opvallend zachte benadering van een partij die hij ooit fel bekritiseerde.
En hij is vermoedelijk niet de enige. Er duiken steeds meer stemmen op die opvallend mild zijn tegenover het regeringsbeleid, terwijl de feiten ter plaatse dat moeilijk lijken te rechtvaardigen.
Het roept de vraag op: hoeveel kost integriteit tegenwoordig? En hoeveel zijn sommigen bereid te investeren om het publieke narratief in hun voordeel te buigen?
De antwoorden zullen niet lang meer op zich laten wachten. Ik blijf graven, schrijven, en vragen stellen—zonder binding, zonder betaling. Want alleen een vrije stem kan de waarheid blijven dienen.
