Laten we eerlijk zijn. Klagen over Nederland is bijna een nationale hobby geworden. Iedereen doet eraan mee.
Van geboren en getogen Nederlanders tot nieuwkomers. Maar soms vraag ik me af of het wel terecht is. Of het past.
Ik hoor regelmatig Surinaamse kennissen van mij mopperen over hoe hard Holland is. Maar wat me stoort is dat sommigen klagen terwijl ze volop gebruik maken van alles wat Nederland biedt.
Want terugkeren naar Suriname en hun Europees paspoort inleveren, ho maar.
Gratis zorg. Huurtoeslag. Kinderbijslag. Uitkering. Alles. En dan alsnog zeggen dat Nederland niks is? Dat wringt.
Ik zeg niet dat je niet mag klagen. Natuurlijk mag dat. Iedereen heeft recht op zijn mening. Maar laten we ook eerlijk kijken naar de feiten.
Surinamers doen het in Nederland relatief goed. Dat weet ik nog uit m’n tijd in Europa.
Van de vier grote niet-westerse groepen – Turken Marokkanen Antillianen en Surinamers – staan wij er vaak het best voor. Hoger inkomen. Meer werk. Minder afhankelijk van bijstand. Cijfers van het CBS bevestigen dat.
Ook sociaal gezien zie je verschil. Surinamers wonen vaker in gemengde buurten. Hebben meer contact met andere Nederlanders. Trouwen het vaakst buiten de eigen groep. En veel Surinamers voelen zich echt thuis in Nederland. Meer dan andere migrantengroepen.
Dat is niet niks. Ons volkje is er al meer dan vijftig jaar. En ondanks alle obstakels zijn we ver gekomen.
Je mag klagen. Maar vergeet niet waar je bent en wat je hebt. Nederland is niet perfect. Maar veel Surinamers waarderen dit land. En terecht.
