Steeds meer kinderen in Suriname groeien op zonder de warme aanwezigheid van hun vader. Geen telefoontje op hun verjaardag, geen knuffel bij verdriet, geen vader aan de zijlijn van het voetbalveld.
Het lijkt haast normaal geworden, maar volgens lifestyledeskundige Patricia Wong is dat het allesbehalve.
In gesprek met GFC Nieuws Lifestyle deelt ze haar zorgen over een patroon dat haar al jaren opvalt, en dat volgens haar alleen maar erger wordt: de afwezigheid van vaders in het leven van hun kinderen.
“Niet alleen financieel, maar vooral emotioneel zijn ze onzichtbaar,” zegt Wong. “Ze verwekken kinderen bij meerdere vrouwen, maar verdwijnen daarna. Geen belletje, geen belangstelling, geen band.”
Ze merkt op dat het gedrag niet beperkt blijft tot Suriname. Ook binnen de Surinaamse gemeenschap in Nederland komt het veel voor.
Wat haar vooral raakt, is hoe vaak dit patroon herhaald wordt, zonder dat er over gepraat wordt. “Het gaat hier niet om uitzonderingen, het is structureel. En het doet iets met een kind. Het tast hun gevoel van eigenwaarde aan.”
Volgens Wong moeten we anders gaan kijken naar opvoeding. Niet alleen moeders dragen die verantwoordelijkheid.
“We steken vaak veel energie in onderwijs en werkgelegenheid, maar vergeten het fundament: emotionele stabiliteit. Als je dat niet van huis uit meekrijgt, begin je met een achterstand.”
Ze roept op tot een bredere aanpak. Denk aan voorlichtingscampagnes, vaderschapsprogramma’s en vooral: gesprekken.
“We moeten het bespreekbaar maken. Vader zijn is meer dan een naam op een papier. Het betekent aanwezig zijn, echt meedoen.”
Want terwijl vaders zwijgen of verdwijnen, blijven te veel kinderen wachten. Op een teken, een gebaar. Op iemand die simpelweg zegt: ik ben er voor je.
Foto ter illustratie.
