Soms heb ik gesprekken met diaspora-vrienden in Nederland en dan denk ik: ben ik nou gek, of leven wij gewoon in twee totaal verschillende werelden?
We lachen nog steeds om dezelfde grappen, houden allemaal van een goed bord rijst met pom, maar zodra het over Suriname gaat, merk ik een grote kloof. En die wordt alleen maar groter.
Ik hoor het van beide kanten. De ‘vernederlandste’ diaspora-Surinamer vindt dat wij hier in Suriname te snel op onze teentjes zijn getrapt en niets uit het buitenland willen overnemen.
Terwijl veel Surinamers hier vinden dat ‘die Nederlanders’ niet weten hoe het echt gaat, omdat ze alles van een afstand volgen via social media en nieuwsberichten. En dat zorgt voor onnodige wrevel.
Geld is ook zo’n gevoelig punt. Veel diaspora sturen geld naar familie, maar ze snappen niet altijd hoe snel dat opgaat.
Ze denken soms dat hun euro’s een enorm verschil maken, terwijl het hier slechts een tijdelijke verlichting biedt in een vastgelopen systeem.
Als het geld snel op is, hoor je verwijten als: “Waarom sparen jullie niet beter?” Maar weten ze wel hoe duur het leven hier is? Hoe de prijzen stijgen terwijl salarissen blijven hangen?
Dan de politiek. De diaspora heeft sterke meningen over Suriname, en dat laten ze merken op social media. Maar ze voelen de gevolgen van beleid niet zelf.
Wij hier moeten omgaan met stroomstoringen, slechte wegen en bureaucratie. Het is makkelijk praten als je zelf in een ander systeem leeft.
En wanneer diaspora-Surinamers terugkomen, gedragen sommigen zich als expats in hun eigen land.
Ze vermijden bepaalde buurten, verwachten Europese dienstverlening en klagen over hoe ‘alles hier achterloopt’. Dat voelt voor locals alsof ze zich te goed voelen voor het land dat ze ooit hun thuis noemden.
Het is jammer om te zien dat de kloof groeit. We houden van dezelfde cultuur, dezelfde muziek, dezelfde smaken, maar als het over Suriname zelf gaat, begrijpen we elkaar steeds minder.
