Het valt me steeds meer op: Surinaamse mannen lijken in Nederland beter in de smaak te vallen dan hier in hun eigen land. Vooral onder de jonge mannen in Suriname zie ik veel frustratie en teleurstelling als het gaat om relaties.
Elke keer als ze iemand ontmoeten, is het weer niet goed genoeg. Ze verdienen niet genoeg, of ze worden afgewezen omdat er iets kleins aan ze niet bevalt.
En dat zijn echt geen slechte mannen. Slim, sportief, werken hard – toch lijken ze hier geen kans te maken.
Dat verschil zie ik bij mannen die naar Nederland zijn vertrokken. Daar lijken vrouwen minder streng en veeleisend. Ze nemen genoegen met een man die een normale baan heeft en gewoon goed voor hen is.
Helaas is het in Suriname anders. Velen van ons vrouwen hebben zelf ook weinig te bieden in een relatie.
We zijn niet meer zoals onze oma’s, die zorgzaam waren en het gezin bij elkaar hielden. Het draait vaak meer om wat een man kan bieden dan om echte liefde.
Ik ken een mooi voorbeeld van een man van in de veertig. Hier in Suriname was hij altijd alleen en eenzaam. Maar sinds hij in Nederland woont, heeft hij daar de liefde van zijn leven gevonden. Iemand die hem waardeert om wie hij is en niet om wat hij heeft.
Misschien moeten we in Suriname een beetje leren van die mentaliteit. Minder streng zijn, meer kijken naar wie iemand is.
Want uiteindelijk willen we toch allemaal gewoon geliefd worden, zonder al die hoge eisen die ons alleen maar verder uit elkaar drijven.
Foto ter illustratie.
