De gezondheidszorg in Suriname bevindt zich al jaren in een diepe crisis, en het lijkt erop dat er weinig hoop is op verbetering.
Dat laat lifestyledeskundige en observatrice Patricia Wong aan GFC Nieuws weten.
In plaats van echte oplossingen te bieden, lijkt de huidige regering vast te zitten in een vicieuze cirkel van juridische geschillen en verwijten naar de vorige regering, haalt ze aan.
“Maar wat levert dit op? Het antwoord is duidelijk: niets dat de situatie voor patiënten en zorgverleners daadwerkelijk verbetert”, legt ze uit.
De recente beslissing van de kortgedingrechter om de bonden te veroordelen en het werk in ziekenhuizen als het Lands Hospitaal en het St. Vincentius Ziekenhuis binnen een uur te hervatten, werpt volgens haar een schrijnend licht op de wanhoop en het gebrek aan visie binnen de gezondheidszorg.
“De bonden waren in beraad vanwege het niet uitbetalen van hoognodige toelagen aan zorgpersoneel. In plaats van een constructieve dialoog aan te gaan en te zoeken naar duurzame oplossingen, koos het ministerie van Volksgezondheid ervoor om naar de rechter te stappen.”
“Deze juridische benadering laat zien waar de prioriteiten van de regering liggen: het dempen van onrust in plaats van het aanpakken van de onderliggende problemen.
Het is zorgwekkend dat, ondanks vier jaar aan regeringsmacht, er nog steeds wordt geklaagd over de nalatenschap van de vorige regering.
Maar klagen brengt ons geen stap dichter bij een functionerende gezondheidszorg. Het volk vraagt zich af: waar is het plan om de gezondheidszorg te redden?
De situatie in ziekenhuizen zoals het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP), waar de NICU en PICU geen kinderen meer kunnen opvangen door een gebrek aan gekwalificeerd personeel, is ronduit schokkend.
Hoe kan het zover komen dat essentiële zorginstellingen niet in staat zijn om hun basisdiensten te verlenen? Het Staatsziekenfonds (SZF), dat nu stopt met bepaalde zorgpakketten vanwege betalingsproblemen, onderstreept het falen van het huidige systeem”, aldus Wong.
De realiteit is naar haar zeggen dat juridische stappen en eindeloze rechtszaken de problemen in de gezondheidszorg niet zullen oplossen.
“Wat nodig is, is een grondige herziening van beleid en prioriteiten. Het volk verdient een regering die met concrete plannen en acties komt, in plaats van afleidingsmanoeuvres en het schuiven van de schuld op anderen.
De crisis in de gezondheidszorg is niet langer een kwestie van politieke spelletjes. Het gaat om leven en dood.
De vraag die nu voorligt is simpel: is deze regering bereid om de verantwoordelijkheid te nemen en de noodzakelijke veranderingen door te voeren?
Of zullen we nog eens vier jaar heen en weer blijven gaan naar de rechter, terwijl de gezondheidszorg verder instort?”
