Tegenwoordig lijkt alles steeds sneller te gaan. Veel mensen hebben volle agenda’s en gesprekken verlopen vaak via de telefoon.
Momenten van echt contact worden zeldzamer.
Toch wie regelmatig door Saramacca rijdt kan een tafereel zien dat bijna nostalgisch aandoet: een groep dorpsbewoners, jong en oud, zittend onder een grote boom, pratend, lachend en luisterend naar elkaars verhalen.
Geen schermen, geen haast, alleen tijd voor elkaar.
Volgens docente en trendanalist Ida Thornhill die dit beeld onlangs beschreef aan GFC Nieuws Lifestyle, gaat het hier om meer dan zomaar samenkomen.
“Het dorpsleven in Saramacca laat zien dat verbondenheid nog steeds bestaat. Mensen bewaken er de sociale samenhang, ook al verandert de samenleving in hoog tempo,” aldus Thornhill.
In vroegere tijden was dit een vanzelfsprekende gewoonte. Na het werk of in de vroege ochtend verzamelden buurtbewoners zich op een schaduwrijke plek.
Er werd gelachen om kleine voorvallen, maar er werd ook aandacht besteed aan serieuzere onderwerpen. Van wie een nieuw huis bouwt tot wie opeens een andere baan heeft, niets bleef onbesproken.
Het bijzondere is dat dit gebruik in Saramacca niet volledig verdwenen is. Voor buitenstaanders lijkt het misschien een simpel tafereel, maar voor de bewoners is het een vorm van sociale controle én ontspanning.
Een gesprek over de tuin van de buurman of een kleinkind dat net is begonnen op school kan uitgroeien tot urenlang samenzijn.
Deze traditie herinnert eraan dat er waarde zit in het vertragen van het tempo, elkaar recht in de ogen kijken en luisteren zonder afleiding.
In een wereld waarin digitale communicatie vaak de boventoon voert, laat Saramacca zien dat het dorpsleven nog altijd een eigen charme en betekenis heeft.
