Drie “nieuwe” vormen van politieke manipulatie

INGEZONDEN– Al deze onderstaande psychologische kenmerken sluipen de moderne politiek in maar laat je niet verleiden en blijf de feiten en waarheden helder zien om niet massaal onderdrukt te worden door politici die deze vormen van machtsmisbruik tegen hun eigen volk inzetten.

1. Herhaling van onwaarheden en illusies

Wat gemakkelijk te begrijpen is = waar.

Dit is wat psychologen “het illusie van waarheid effect” noemen. Het ontstaat gedeeltelijk omdat wat bekend is eerder geliefd is.

Als we keer op keer blootstaan aan dezelfde boodschap, wordt de boodschap bekender. Onze geest werkt op mysterieuze manier, want onze gedachten lijken als snel bekende dingen voor waar, aan te nemen.

Bekende dingen, verklaringen, boodschappen zijn namelijk makkelijker om te verwerken in je gedachten en het gevoel van bekendheid maakt dat je gedachten dat vertalen naar een signaal van waarheid.

BEKIJK OOK MEER GFC NIEUWS: Suriname zal altijd erg afhankelijk blijven van Nederland omdat wij bijna nergens goed in zijn

Een studie heeft aangetoond dat wanneer een idee wordt gehaald uit het geheugen, dat dit een minstens zo sterk effect heeft op ons, als een idee dat twee keer wordt herhaald (Ozubki et al., 2010).

Zoals iedere politicus weet is er weinig verschil tussen werkelijke waarheid en de illusie van waarheid. Illusies zijn vaak makkelijker te reproduceren, dus waarom zou je je nog druk maken over de waarheid?

Herhaling krijgt invloed als mensen weinig aandacht schenken aan een boodschap. Dit effect verdwijnt echter als mensen gaan concentreren op de boodschap en als het argument achter de boodschap zwak is (Moons et al., 2008).

Anders gezegd: het heeft geen enkele zin om een zwak argument te blijven herhalen tegenover mensen die aandachtig luisteren of kijken. Maar als mensen niet gemotiveerd zijn om jouw zwakke argument onderuit te halen, dan zal het publiek jouw argument uiteindelijk bekend vinden klinken en eerder geneigd zijn om het te geloven.

2. Angstpolitiek

Sommigen noemen het angstpolitiek, of de politiek van de angst.

Politici die schermen met hel en verdoemenis, die grote woorden gebruiken, Covid-19-pandemie gebruiken voor eigen doeleinde, die ontslagen voorspellen als men zich niet laat inenten, schuld van een economische ineenstorting bij andere politici leggen.

Dat het einde van ‘onze’ beschaving nadert als de barbaren aan onze poorten kloppen enzovoort. Waarom die politici dat doen? Omdat het werkt. Omdat wij, de kiezers, kennelijk ontvankelijk zijn. Al die sombere visioenen vormen een spiegel van onze eigen, diepste onzekerheden.

Durft iemand serieus te beweren dat er géén relatie is met het aangewakkerde van bepaalde angsten en het opzetten van maatschappelijke haat en discriminatie?

Iedere psycholoog of coach zal je aanraden korte metten te maken met angst, omdat het je klein houdt, verlamt, kapot maakt. Als angst zo’n slechte raadgever is, waarom is het dan zo’n effectief politiek instrument?
Omdat onze hersenen zo werken en sommige politici daar gretig gebruik van willen maken.

BEKIJK OOK MEER GFC NIEUWS: Alleen maar ergernis in Suriname, daarom overlijden we hier vroegtijdig

3. Politiek narcisme

(Onderzoek van Leo d’Anjou)

Politiek narcisme is in de moderne (sociale)mediamaatschappij vrijwel onontkoombaar.

Daar komt nog bij dat er een soort ‘natuurlijke’ verwantschap bestaat tussen politiek narcisme en populisme, waardoor narcistische politici geneigd zijn zich op populistische onderwerpen te richten.

Doordat deze personen neigen naar het extreme, is politieke radicalisering een voor de hand liggend gevolg. (O.a. dictatuur) Nu zijn narcistische politici en populistische politieke partijen niet nieuw en dit geldt ook voor de combinatie daarvan.

Zo waren Adolf Hitler en Benito Mussolini beiden uitgesproken narcistische persoonlijkheden. Er lijkt zelfs een soort ‘natuurlijke’ verwantschap tussen narcisme en populisme te bestaan.

Uiteraard niet in de zin dat alle populistische politici narcisten zouden zijn – net zomin als het omgekeerde –, maar in de zin dat veel narcisten de politieke arena betreden omdat populistische politieke partijen automatisch hun ‘natuurlijke’ achterban vormen.

Narcisme in de vakliteratuur wordt ‘grandiosity’, ofwel de visie van de eigen grootheid, als het meest typerend voor narcisme gezien.

Grandiosity houdt in dat men dominant is en zich superieur voelt boven andere, waarbij het voor de narcist vanzelfsprekend is dat mensen in zijn omgeving zijn grootheid herkennen en erkennen; hij/zij heeft daar in zijn/haar ogen recht op.

Narcisten vinden zichzelf de ster van alles waar zij zich mee bezig houden – politiek, kunst, of gewoon boekhouden – en dragen een dominante verantwoordelijkheid voor het draaiend houden van hun werkterrein.

Hierbij is het van cruciaal belang te zien dat hun vaak fantastische visies op het eigen kunnen en belangrijkheid niet voortkomen uit eigen successen maar vaak berusten op en in stand houden van onwaarheden en angstaanjagende gedachtegangen die zij als SUPERSTER zullen bestrijden en worden door acties en reacties vanuit de omgeving van de narcist in stand gehouden.

Marie-Louise Vissers
Advies, counseling, politiek development bureau Mawini

Publicatie van ingezonden stukken houdt niet in dat de redactie het eens is met de inhoud. Wenst ook u een ingezonden stuk te publiceren? Mail dit naar [email protected]

BEKIJK MEER GFC NIEUWS: KLIK HIER

Overige berichten