In Suriname wordt weleens gesproken over de vraag hoeveel inspraak kinderen zouden moeten krijgen in hun opvoeding.
Het gaat daarbij niet alleen om grote beslissingen, maar juist ook om kleine, dagelijkse keuzes. Denk aan het mogen kiezen van kleding, het beoefenen van een sport of de manier waarop vrije tijd wordt besteed.
Voorstanders van meer keuzevrijheid zien voordelen.
Volgens een analyse van de wetenschappelijke literatuur kan het betrekken van kinderen bij besluitvorming bijdragen aan hun zelfvertrouwen en verantwoordelijkheidsgevoel.
Kinderen ervaren dat hun stem gehoord wordt, waardoor ze leren om met overtuiging te communiceren en bewuster om te gaan met de gevolgen van hun keuzes.
Tegelijkertijd zijn er ouders die vrezen dat teveel ruimte geven kan leiden tot gebrek aan discipline. Zij zijn van oordeel dat regels en grenzen noodzakelijk blijven om kinderen structuur te bieden.
Het vinden van een balans tussen vrijheid en sturing blijft daarom een belangrijk vraagstuk.
De discussie raakt aan een bredere ontwikkeling waarin opvoeding meer wordt gezien als een wisselwerking.
Ouders brengen waarden over, maar leren ook luisteren naar wat hun kinderen zelf aangeven.
Hoe ver die luisterbereidheid moet gaan, verschilt per gezin en hangt vaak af van traditie, persoonlijke overtuiging en omstandigheden binnen het huishouden.
Hoewel er geen harde cijfers zijn over hoe Surinaamse gezinnen hiermee omgaan, is duidelijk dat het onderwerp leeft.
Het gesprek over keuzevrijheid bij kinderen zet ouders aan het denken over hun aanpak en de effecten daarvan op de band met hun kinderen.
