Christio Wijnhard, Forest93-ambassadeur, sociaal organisator en columnist, geeft in een reactie tegenover GFC Nieuws aan, dat de Dag der Inheemsen voor hem vooral bezinning betekent.
“Hoe nu verder?” is volgens hem de cruciale vraag.
“Er gebeurt veel in ons land dat niet in het voordeel van de inheemsen is. Pikin Saron staat nog vers in het geheugen, evenals de absurde strafeis die daarop volgde. Daar heb ik in mijn column ‘Monsieur Jeanette’ ook al aandacht voor gevraagd.
Het is onrecht dat onze mensen wordt aangedaan en daar moeten we dit jaar lang bij stilstaan. Ook de uitgifte van concessies in inheems gebied voor hout en goud zonder free, prior, and informed consent (FPIC).”
De inheemsen krijgen in Suriname nog steeds niet de erkenning die ze verdienen. Wijnhard gelooft dat bundeling de sleutel is tot verandering.
“We moeten de handen ineen slaan en ons niet laten verdelen door invloeden van buitenaf met vage agenda’s. De inheemse groep is klein, maar veel Surinamers hebben ergens in hun stamboom inheems bloed.
Deze ‘inheemsen van gemengde afkomst’, zoals ik mezelf ook beschouw, moeten betrokken worden bij de strijd voor erkenning van het inheemse erfgoed en de grondenrechten.”
Wijnhard werkt momenteel aan het concept van Indigenous Heritage Month. Dat heeft hij bedacht naar aanleiding van Black History Month. Dit wordt ondersteund door zowel inheemse organisaties in Suriname als in Nederland.
“Tijdens deze maand zullen er online feiten en wetenswaardigheden worden gedeeld over de inheemse aanwezigheid in Suriname.
De historie van ons land begint niet bij de slavernij maar met de inheemse aanwezigheid en we weten dat het teruggaat tot wel vijfduizend jaar terug.”
Hij benadrukt ook de noodzaak van een correcte geschiedschrijving. “Het idee dat inheemsen te zwak en te lui waren voor de slavernij moet worden gecorrigeerd. Onze voorouders hebben gestreden en geweigerd dat te accepteren als hun lot.”
Wijnhard roept op om van Suriname te houden vanaf dag één, niet alleen vanaf de komst van de Europeanen. “Laten we het inheemse erkennen als de basis van onze cultuur, die inmiddels is verrijkt met veel mooie invloeden.”
“Als het de inheemsen van Nieuw-Zeeland is gelukt om de haka een nationaal symbool te maken, dan moet het ons ook lukken om de sambura en de ‘broko kindi’ tot nationale symbolen te maken.
We moeten dit erfgoed niet alleen op Ingi Dey erkennen, want mama Sranan na wan ingi uma”, aldus Wijnhard.
