Ruim achttien jaar geleden werd het Rahemal woonproject in Wanica opgezet onder leiding van de Nieuw Front-regering (VHP, NPS, PL, ABOP) rond 2007-2008.
Wat begon als een hoopvol initiatief voor bewoners, is inmiddels uitgegroeid tot een bron van frustratie en gezondheidsrisico’s door aanhoudende wateroverlast.
Een bewoner uit het gebied, Mohan Biswanand, laat in een e-mail aan GFC Nieuws weten dat hij sinds 2010 probeert dit probleem onder de aandacht te brengen van het ministerie van Openbare Werken (OW).
Gedurende vijftien jaar heeft hij herhaaldelijk aangeklopt bij verschillende ministers, helaas zonder resultaat.
Biswanand somt de lange rij OW-ministers op die hij in de loop der jaren heeft benaderd: “Drie jaar bij Ramon Abrahams, twee jaar bij Rabin Parmessar, daarna bij Siegfried Wolf, Jerry Miranda, Patrick Pengel, Vijay Chotkan en nu al vijf jaar bij Riad Nurmohamed.”
Volgens hem onderstreept deze lijst een patroon: “Opeenvolgende regeringen en OW-ministers tonen onvoldoende betrokkenheid, visie of daadkracht om fundamentele problemen structureel aan te pakken.”
Hij stelt dat de focus te vaak ligt op cosmetische maatregelen, terwijl diepgewortelde problemen blijven bestaan.
De problemen in beeld
Biswanand geeft aan dat de wateroverlast wordt veroorzaakt door een combinatie van achterstallig onderhoud, foutieve infrastructuur en gebrekkige afwatering.
Zo worden de afwateringssloten in het gebied niet regelmatig schoongemaakt, waardoor het water zich bij zware regenval ophoopt.
Daarnaast raken kokers regelmatig verstopt door vuil en afval. Dit probleem wordt verergerd doordat delen van het woonproject nog onbewoond zijn en vaak als illegale dumpplek worden gebruikt.
Ook zijn op verschillende percelen opritten aangelegd zonder de noodzakelijke afvoerkokers, waardoor de natuurlijke waterloop wordt belemmerd.
Verder is er sprake van twee hoofdkanalen met onduidelijke aansluitingen. Het is naar zijn zeggen mogelijk dat deze kanalen verkeerd zijn aangesloten of zelfs helemaal doodlopen, waardoor het water nergens naartoe kan.
Wat moet er nú gebeuren?
Volgens Biswanand is het op korte termijn noodzakelijk om met spoed de trenzen en duikers grondig te reinigen. Alle watergangen moeten worden uitgediept en schoongemaakt, zodat het water vrij kan doorstromen.
Foutief geplaatste duikers, vooral bij onbewoonde percelen, moeten worden verwijderd. Ook opritten die zonder duikers zijn aangelegd, dienen weggehaald te worden om blokkades te voorkomen.
Om het overtollige water voorlopig af te voeren, stelt hij voor noodpompen in te zetten, zodat het water kan worden weggepompt naar het dichtstbijzijnde functionerende kanaal, bij voorkeur het Saramacca-kanaal.
Daarnaast benadrukt hij dat de kanalen die dwars door het project lopen binnen enkele dagen door Openbare Werken geïnspecteerd moeten worden om te bepalen of deze nog functioneren of inmiddels doodlopend zijn.
Op de lange termijn pleit Biswanand voor een volledig drainageplan. In samenwerking met een civieltechnisch bureau zou het ministerie van Openbare Werken een integraal plan moeten ontwikkelen waarin hoogtekaarten, lozingspunten en de capaciteit van het netwerk in kaart worden gebracht.
Hij wijst op de noodzaak om de infrastructuur aan te passen door trenzen en kokers uit te breiden en te verhogen, en daarnaast hoofdafvoeren, verzamelvijvers of pompgemalen aan te leggen.
Ook benadrukt hij het belang van afvalbeheer en milieueducatie, met regelmatige vuilophaaldiensten en voorlichtingscampagnes tegen illegale dumping.
Verder onderstreept hij dat er duidelijke regelgeving moet komen, met een toezichthouder die aanspreekbaar is voor de bewoners.
Ten slotte vindt hij dat er een structureel onderhoudsplan moet komen, waarin periodieke schoonmaak en controle zijn opgenomen, vooral tijdens het regenseizoen, en in nauwe samenwerking met de bewoners via buurtcommissies.
Geen natuurverschijnsel, maar menselijk falen
“Wateroverlast is geen natuurverschijnsel dat we moeten accepteren. Het is het gevolg van menselijk falen en bestuurlijke nalatigheid,” zegt de bezorgde bewoner.
Hij is van mening dat zolang er geen visie en politieke wil is om dit probleem grondig aan te pakken, bewoners letterlijk in de ellende blijven zitten.
“Het is tijd dat OW en de regering hun verantwoordelijkheid nemen met concrete daden, geen loze beloften,” besluit hij.
