OPINIE– In een recente gebeurtenis heeft een parlementariër in de nationale vergaderzaal geopperd dat armoede een keuze is wanneer beschikbare middelen verkeerd worden gebruikt.
Deze opmerking leidde tot aanzienlijke reacties en kritiek. Dit lijkt begrijpelijk, gezien het feit dat een groot deel van de Surinaamse bevolking momenteel leeft van een inkomen dat ver onder de armoedegrens ligt.
Veel mensen hebben zelfs twee of drie banen om rond te kunnen komen.
Met stijgende kosten van levensonderhoud komen huishoudens nauwelijks rond met een gezamenlijk inkomen van ongeveer SRD 12.000 – 13.000 per maand.
Desondanks stelde de regering in maart 2023 de armoedegrens vast op SRD 5.428,- per december 2022 voor een volwassene.
Dit staat in contrast met de feitelijke armoedegrens van het ministerie van AWJ voor een gezin van vier personen, die tweemaal zo hoog is als de door de regering vastgestelde grens.
Armoede wordt door de Verenigde Naties gedefinieerd als het onvermogen om te voorzien in de basisbehoeften voor een menswaardig bestaan.
Dit omvat onder meer schoon water, voedsel, kleding, huisvesting en gezondheidszorg.
Prijzen die voortdurend stijgen en inflatie dragen bij aan armoede doordat het inkomen uitgehold wordt. Constante prijsstijgingen en inflatie kunnen mensen met een vast inkomen, zoals gepensioneerden, zwaar treffen.
De Grondwet van Suriname stelt sociale doelen, waaronder een rechtvaardige verdeling van welzijn en welvaart. De huidige realiteit in Suriname laat echter zien dat prijsstijgingen van essentiële goederen en diensten, schaarste en een verslechterende gezondheidszorg de norm zijn.
In deze omstandigheden kan armoede niet simpelweg als een keuze worden beschouwd.
Het falen van beleidsmakers om te voorzien in basisbehoeften en een rechtvaardige verdeling van welvaart wijst erop dat armoede eerder een ongewenst gevolg is van verkeerde prioriteiten.
DISCLAIMER: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC het eens is met de inhoud
