Er bestaat een moment dat vaak meer zegt dan het hele bezoek zelf. Het moment waarop iemand bij de deur staat, klaar om te vertrekken, en de gastheer of gastvrouw nog even verdwijnt naar de keuken.
Niet om op te ruimen, maar om iets mee te geven. Een bakje, een stukje, iets tastbaars. Het is een stil gebaar dat zegt: je was welkom, en je bent nog steeds welkom, zelfs als je weggaat.
Gewoonte aan het veranderen
Toch merk je dat deze gewoonte verandert. Niet omdat mensen minder gastvrij zijn, maar omdat het leven anders is geworden. Waar vroeger zonder nadenken volle bakjes werden gevuld, zie je nu dat mensen even stilstaan.
Ze vragen: wil je dit meenemen? Ze geven kleinere porties. Soms alleen iets lichts, een stukje cake of wat fruit. Het lijkt minder, maar in werkelijkheid zit er meer bewustzijn achter.
Niet de hoeveelheid maar de betekenis telt
De oudere generatie kijkt hier met gemengde gevoelens naar. Voor hen was het meegeven van eten vanzelfsprekend.
Het hoorde bij zorg dragen voor elkaar. Maar zelfs zij erkennen dat de kern niet verdwenen is. De vorm verandert, de bedoeling blijft.
Het gaat niet om hoeveel iemand meekrijgt, maar om het feit dat iemand niet met lege handen vertrekt.
Misschien zegt deze verandering iets groters over deze tijd. Mensen hebben minder overschot, minder ruimte voor verspilling.
Maar de behoefte om warmte te tonen is er nog steeds. Een klein bakje kan vandaag evenveel betekenis hebben als een volle schaal vroeger.
Want uiteindelijk gaat het niet om het eten zelf. Het gaat om de boodschap die meegaat. Je hoorde hier. Je bent belangrijk. En dat past in geen enkel bakje, hoe groot of klein ook.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
