Surinamers eisen integratie van buitenlanders, maar verzetten zich tegen dezelfde eis in Nederland

Buitenlanders die in Suriname wonen en werken, zouden zich moeten aanpassen. Dat geldt vooral voor Spaanssprekenden die actief zijn in de dienstverlening.

Wie klanten helpt in winkels, horeca of aan huis, hoort volgens veel Surinamers de taal te leren, de omgangsvormen te begrijpen en zich niet terug te trekken in een eigen kring.

Het idee van parallelle samenlevingen wordt breed afgewezen.

Volgens Suriname-analist en criticus R. Pinas wringt het precies daar. Want zodra in Nederland hetzelfde wordt gezegd over migranten, ontstaat bij een deel van diezelfde Surinamers weerstand.

“Wat hier als logisch wordt gezien, wordt daar ineens als hard of zelfs racistisch bestempeld,” zegt hij vrijdag in gesprek met GFC Nieuws.

Kritiek hier normaal, daar gevoelig

Pinas wijst op concrete voorbeelden. In Suriname wordt openlijk geklaagd wanneer nieuwkomers geen Nederlands of Sranan Tongo leren, klanten niet begrijpen of zich vooral binnen hun eigen groep bewegen.

Dat wordt gezien als een gebrek aan respect voor het land en de samenleving. Tegelijkertijd krijgen Nederlandse critici die soortgelijke eisen stellen, vaak stevige tegenwind.

Een bekend voorbeeld is Shashi Roopram, die in Nederland stelt dat immigranten zich moeten aanpassen aan de bestaande samenleving en niet andersom.

Zijn uitspraken leveren hem felle kritiek op, met beschuldigingen van hardheid of racisme. “Dat zijn vaak mensen met Surinaamse roots die hier in Paramaribo precies dezelfde dingen zeggen over buitenlanders,” stelt Pinas.

Spiegel die ongemakkelijk voelt

Volgens Pinas is dit geen kwestie van goed of fout, maar van consistentie. “Integratie eisen is op zich niet onredelijk,” zegt hij. “Maar wees dan eerlijk en pas die maatstaf overal toe.”

Hij merkt op dat Surinamers in eigen land vaak pragmatisch zijn.

Taal leren, regels volgen en meedoen wordt gezien als normaal. In Nederland wordt datzelfde gesprek veel sneller emotioneel en politiek geladen.

De kern van zijn kritiek is simpel. Wie in Suriname aanpassing van nieuwkomers verwacht, kan moeilijk volhouden dat die verwachting in Nederland per definitie discriminerend is.

Die dubbele moraal verdient volgens Pinas een eerlijker debat, zowel hier als daar.