Verscheiden familieleden van opgenomen patiënten in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo uiten vaker hun ongenoegen bij GFC Nieuws.
Zij vinden het ronduit schandalig dat terwijl hun naasten in het ziekenhuis liggen, zijzelf belast worden met het regelen van noodzakelijke medicijnen.
In plaats van dat de middelen vanuit het ziekenhuis worden verstrekt, moeten families stad en land aflopen om specifieke geneesmiddelen bij elkaar te krijgen.
Het gaat vaak niet om één telefoontje, maar om een lange reeks van bellen, appen en langsgaan bij meerdere apotheken.
Soms blijkt het medicijn bij de ene vestiging niet voorradig, terwijl een andere apotheek het wél heeft of pas na enkele dagen kan leveren.
Het zorgt voor stress en frustratie bij mensen die hun energie eigenlijk willen besteden aan het ondersteunen van hun zieke dierbare.
Volgens betrokkenen is het onacceptabel dat een ziekenhuis van deze omvang geen interne afdeling heeft die deze taak op zich neemt.
“Wij zijn toch geen koeriersdienst? Familie hoort zich bezig te houden met de patiënt, niet met het afstruinen van apotheken,” zo klinkt het uit de mond van verschillende mensen die met dit probleem worstelen.
De vraag die daarbij vaak opkomt is wat er gebeurt met patiënten die geen netwerk van familie of kennissen hebben. Worden zij simpelweg aan hun lot overgelaten?
Het idee dat zieken zonder hulp mogelijk zonder medicatie blijven zitten wordt als een angstaanjagend scenario gezien.
Veel Surinamers vinden dat dit probleem structureel moet worden aangepakt.
Een ziekenhuis zou volgens hen verantwoordelijk moeten zijn voor het garanderen van geneesmiddelen, zodat familieleden zich niet hoeven te bekommeren om zaken die buiten hun invloed liggen.
“Dit kan zo niet langer doorgaan,” zegt een verontruste betrokkene aan GFC. “Het is belachelijk en het moet dringend veranderen.”
