Voor veel mannen boven de vijftig in Suriname blijft een vergrote prostaat, medisch bekend als Benigne Prostaat Hyperplasie (BPH), een ingrijpend probleem dat het dagelijks leven bemoeilijkt.
Klachten zoals een zwakke straal, moeite met uitplassen en het herhaaldelijk ’s nachts uit bed moeten om naar het toilet te gaan zorgen voor frustratie en vermoeidheid.
Mannen die hun verhaal doen bij GFC Nieuws geven aan dat zij zich tekortgedaan voelen, omdat de meest moderne en minst belastende behandelingen nog niet in Suriname beschikbaar zijn.
In landen zoals de Verenigde Staten wordt inmiddels met succes gebruikgemaakt van een techniek die bekendstaat als prostaat-arterie-embolisatie (PAE).
Bij deze procedure gaat een interventieradioloog via een kleine opening in de polsslagader naar binnen met een dunne katheter.
Vervolgens wordt heel precies naar de bloedvaten rond de prostaat genavigeerd. Door microscopisch kleine deeltjes in te spuiten worden deze vaten afgesloten, waardoor de doorbloeding van de prostaat afneemt.
Het gevolg is dat het orgaan in de weken daarna merkbaar kleiner wordt en de druk op de blaas vermindert.
Een groot voordeel is dat patiënten niet onder narcose hoeven en dat de behandeling vaak binnen een uur afgerond kan zijn.
In veel Amerikaanse klinieken, waaronder gerenommeerde ziekenhuizen in steden als New York en Los Angeles, gaan mannen dezelfde dag alweer naar huis.
Complicaties zijn zeldzaam en het herstel verloopt doorgaans snel, zeker in vergelijking met traditionele operaties.
In Suriname daarentegen worden mannen meestal nog doorverwezen naar een TURP-operatie, waarbij via de plasbuis prostaatweefsel wordt verwijderd.
Hoewel dit effectief kan zijn, is het een zware ingreep onder narcose die vaak gepaard gaat met langere ziekenhuisopnames, herstelperiodes en bijwerkingen.
Ook andere nieuwe technieken zoals de Rezum-methode waarbij met stoom de prostaat wordt verkleind, zijn hier in Suriname nog niet ingevoerd.
Voor veel mannen in Suriname voelt dit als een gemiste kans.
Zij geven aan dat het teleurstellend is dat men in de VS en Europa toegang heeft tot innovatieve, patiëntvriendelijke methodes, terwijl zij noodgedwongen aangewezen zijn op ingrepen van de vorige generatie.
De hoop is dat de Surinaamse medische sector zich spoedig opent voor deze vooruitstrevende behandelingen, zodat ook hier een bredere keuze aan zorg ontstaat en de levenskwaliteit van vele mannen aanzienlijk kan verbeteren.
