Het numerus fixus-systeem van de Faculteit der Medische Wetenschappen zorgt al jaren voor frustratie onder potentiële medische studenten in Suriname.
Parlementariër Edgar Sampie wees op de ongelijke verdeling van opleidingsplaatsen, terwijl NDP-parlementariër Ingrid Bouterse-Waldring de schrijnende situatie van 15 studenten in Cuba aan de kaak stelde.
Deze studenten bevinden zich in hun zesde jaar en kunnen niet afstuderen, omdat zij elk 11.000 US-dollar moeten betalen. Zonder financiële steun van de Surinaamse overheid staan zij met lege handen.
Het is niet de eerste keer dat dergelijke problemen zich voordoen. Door het beperkte aantal plaatsen in Suriname worden getalenteerde studenten gedwongen naar het buitenland te gaan, vaak zonder beurs of financiële dekking.
Minister Dirk Currie zei dat mogelijk sommige studenten via Volksgezondheid zijn uitgezonden, maar zonder subsidie. Het gevolg is dat het potentieel van Surinaamse medische talenten deels verloren gaat, omdat studeren in het buitenland voor velen alleen mogelijk is “in privé”, met alle financiële risico’s van dien.
Hier rijst een fundamentele vraag: wanneer investeert Suriname echt in haar eigen medische faculteit?
Waarom blijven veel jongeren buiten de deur staan terwijl het land juist behoefte heeft aan meer gekwalificeerde artsen?
Het numerus fixus-systeem, bedoeld om kwaliteit te waarborgen, lijkt steeds vaker een rem op kansen te worden.
Het beleid moet worden herzien. Extra investeringen in faciliteiten, docenten en capaciteit zijn noodzakelijk zodat meer studenten hun opleiding binnen Suriname kunnen volgen.
Het gaat om gelijke kansen, het behoud van talent en uiteindelijk een betere gezondheidszorg voor alle Surinamers.
Het kan niet zijn dat het huidige systeem getalenteerde jongeren naar dure privéstudies in het buitenland dwingt terwijl het land zelf capaciteit en middelen heeft om hen hier op te leiden.
N. Mohari
