Er waait een onfrisse wind door de Surinaamse politiek, en die komt uit de richting van het kamp van de VHP.
In een klimaat waarin burgers snakken naar transparantie, economische verlichting en geloofwaardig bestuur, kiest de VHP voor… paniekvoetbal. Kinderachtig, opzichtig en respectloos naar de intelligentie van de kiezer toe.
Het incident met het satirische billboard van het collectief Moesje is daar een schrijnend voorbeeld van. Het beeld van een groteske kat genaamd “Boefie”, met een paarse zakdoek (niet toevallig de kleur van een andere partij), deed precies wat satire hoort te doen: prikkelen, confronteren en vragen oproepen.
Helaas blijkt dat in plaats van met inhoudelijk weerwoord te komen, het VHP-kamp liever de aanval kiest — niet op de boodschap, maar op het bord zelf. Binnen enkele uren na plaatsing was het billboard al vernield.
Satire is een krachtig democratisch middel. Het legt misstanden bloot en houdt de macht een spiegel voor. Maar wat zien we hier? Een bestuurspartij die overduidelijk niet tegen een stootje kan.
De VHP heeft er een handje van om zich snel in de slachtofferrol te wentelen wanneer zij kritisch wordt benaderd. Kritiek? Dan komt er een slachtofferstatement of een verdachtmaking. Zelf uitdelen kunnen ze goed, maar incasseren – ho maar.
Ondertussen blijft het muisstil rond échte kwesties. Waar is het SLM-team dat beloofd werd te redden wat er te redden viel? Waarom horen we niets meer van de veelbesproken Prenobe-deal?
Waar is het goud van Grassalco? En de mysterieuze De Haan – u weet wel, die volgens de president het land niet mocht verlaten – waar is die nu?
Wat nog schrijnender is: internationale experts en diplomatieke bronnen geven inmiddels aan dat de zaak rond ex-minister Hoefdraad alle kenmerken van een politiek proces vertoont. En dat is een veeg teken – wanneer buitenlandse ogen beginnen te twijfelen aan je rechtsstaat, dan moet je diep nadenken over de koers die je als land vaart.
En dan is er plots Moesje — een collectief dat nooit iets zei bij Surfin, nooit iets vroeg bij HPSG, maar nu plotseling “wakker” is? Is dat toeval? Of is het gewoon handig getimede nep-kritiek, uit de koker van een marketingteam dat bang is de grip op de kiezers kwijt te raken?
Wat duidelijk is: de VHP probeert met ludieke borden, paniekerige acties en kinderachtige verdachtmakingen een politieke storm te ontwijken die zij zélf hebben veroorzaakt. Maar gelukkig, Suriname is wakker. De kiezer doorziet dit circus steeds meer. Grappenmakerij vervangt geen beleid. En de tijd van manipulatie is voorbij.
N. Mohari
