Voor mij is het overduidelijk: er wordt actief geprobeerd de politieke opmars van Maya Parbhoe te saboteren.
Wat zich afspeelt is geen gewone concurrentiestrijd, maar een doelgerichte poging om haar “uit de weg te ruimen”.
Ik zie een patroon van tegenwerking, verdachtmakingen en subtiele sabotage en dat is geen toeval.
Maya is alles wat de oude politiek niet is. Ze is jong, intelligent, scherp en niet bang om tegen heilige huisjes te schoppen.
Ze spreekt de taal van het volk, maar wel met kennis van zaken. Ze durft standpunten in te nemen, ze denkt vooruit, en dat maakt haar gevaarlijk voor wie koste wat kost de status quo wil handhaven.
Wat mij opvalt, is dat ze niet wordt aangevallen op inhoud, maar persoonlijk.
Dat is de oudste truc in het boek: wanneer je het inhoudelijk niet wint, ga je iemand proberen te breken op karakter. En precies dat gebeurt er nu.
Er wordt een sfeer gecreëerd waarin ze wordt neergezet als onbetrouwbaar of ‘te aanwezig’. Dat zegt meer over haar tegenstanders dan over haarzelf.
We zouden haar juist moeten koesteren. Want politici als Maya komen niet vaak voor in Suriname. Ze is iemand die denkt, durft en handelt.
In plaats van haar klein te houden, zouden we haar alle ruimte moeten geven om verder te groeien. Niet alleen voor haar, maar voor een betere toekomst voor ons allemaal.
Wie verandering wil moet ook de mensen steunen die het lef hebben die verandering te belichamen. Maya is zo iemand.
S. Cruden
