Ik zat laatst op m’n telefoon te scrollen, zoals we dat allemaal doen tegenwoordig. En toen viel me iets op.
Steeds meer mensen in Suriname – vooral jonge dames, maar soms ook heren – lopen ineens met lichtbruine of felblauwe ogen.
Ik dacht eerst: hé, wat een bijzondere oogkleur. Tot ik wat oudere foto’s opzocht. En toen zag ik het… het zijn lenzen.
Niet om beter te kunnen zien, maar gewoon voor de look. Mode-lenzen dus. Je ziet het overal: op straat, op feestjes, online.
Sommigen zeggen dat het mode is. Je wil eens wat anders. Lichte ogen vallen op, en lenzen zijn nu makkelijk te kopen. Maar ik denk dat er meer achter zit.
We groeien op in een land waar bijna iedereen donkere ogen heeft. Als je dan ineens iemand ziet met lichte ogen, voelt dat speciaal.
En zeg nou zelf, we hebben allemaal wel eens gehoord dat “lichte ogen mooi zijn”. Maar waar komt dat idee vandaan?
We leven nog steeds met restjes van een koloniaal verleden. In veel samenlevingen, ook in Suriname, worden Europese trekken – zoals lichte ogen of een lichte huid – vaak nog onbewust als mooier gezien.
Dat noemen we een minderwaardigheidscomplex. Je hoeft het zelf niet eens door te hebben, maar het zit diep.
Sociale media doet er ook een schepje bovenop. Je ziet daar constant influencers en sterren met dat ‘perfecte’ uiterlijk: lichte huid, lichte ogen.
En dat beeld nemen we over. Muziekvideo’s, series, alles zit ermee vol.
Het is trouwens niet alleen in Suriname. In India dragen veel mensen lichtbruine lenzen en gebruiken ze bleekcrème.
In Brazilië en Nigeria is het net zo. En in de Filipijnen? Daar zie je hetzelfde beeld.
Iedereen mag doen wat hij of zij wil, daar ben ik het helemaal mee eens.
Maar ik vind het wel goed om af en toe stil te staan bij de vraag: waar komt onze voorkeur vandaan?
Foto ter illustratie.
