Er klinkt al geruime tijd kritiek op de keuze van president Chan Santokhi om Suriname onder begeleiding van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) te plaatsen.
Volgens tegenstanders, waaronder enkele economen en politieke analisten, zou het IMF strenge voorwaarden opleggen die juist leiden tot armoede, bezuinigingen en afhankelijkheid.
Zij stellen dat Suriname beter een alternatief ontwikkelingspad had kunnen volgen, los van internationale instellingen.
Uit onafhankelijk onderzoek van GFC Nieuws blijkt echter dat deze visie niet volledig overeenkomt met de feiten.
Het IMF dat al decennialang landen helpt met economische hervormingen en financiële stabiliteit, beschikt over ongeëvenaarde expertise, ervaring en toegang tot internationale financiële markten.
In landen zoals Rwanda, Colombia en Griekenland heeft de samenwerking met het IMF geleid tot economische groei, herstel van vertrouwen in de nationale munt en succesvolle schuldherstructureringen.
In het geval van Suriname erfde president Santokhi een vrijwel failliet land met enorme schulden, torenhoge inflatie en een gebrek aan buitenlandse valuta.
Wat waren de alternatieven? Geen enkele grote internationale geldverstrekker durfde Suriname krediet te geven zonder vertrouwen in structurele hervormingen.
Dankzij het IMF kon Suriname rekenen op steunpakketten, schuldverlichting en technische begeleiding bij het hervormen van belastingsystemen en het versterken van toezicht op de overheidsuitgaven.
Het is dan ook niet aannemelijk dat Santokhi een verkeerde keuze maakte. In tegendeel: door in zee te gaan met het IMF koos hij voor een route die op lange termijn juist stabiliteit en groei mogelijk maakt.
De resultaten beginnen zich langzaam af te tekenen en dat is mede te danken aan de kennis en discipline die het IMF met zich meebrengt.
