Brandverzekering in Suriname wordt vaak als een “luxe” beschouwd die velen zich niet kunnen veroorloven.
Het artikel op GFC Nieuws, getiteld “Surinamers die geen brandverzekering afsluiten moeten niet komen bedelen”, heeft veel reacties uitgelokt.
Kritische stemmen wijzen erop dat niet iedereen zich in het land een brandverzekering kan veroorloven, en dat het onrealistisch is om te verwachten dat mensen zich tegen brand verzekeren.
Veel huishoudens in Suriname doen hun best om de dagelijkse kosten te dekken, zoals huur of hypotheek, water en elektriciteit, en voedsel.
Voor veel van deze gezinnen is er simpelweg geen ruimte in de begroting voor een extra kostenpost, zoals een brandverzekering, hoe noodzakelijk deze ook mag lijken.
Hoewel het bij sommige verzekeringsmaatschappijen mogelijk is om een woonverzekering af te sluiten vanaf ongeveer SRD 500 per jaar, met een verzekerd bedrag van SRD 150.000, blijft dit voor veel mensen in Suriname een aanzienlijke uitgave.
Zeker als men bedenkt dat dit bedrag vaak niet genoeg is om een volledig nieuw huis te bouwen, wat volgens sommige minimaal SRD 500.000 tot 600.000 zou kosten.
Dit maakt het voor mensen met een laag inkomen of onregelmatig werk moeilijk om hun huis adequaat te verzekeren tegen brand.
Daarnaast wordt gesteld dat het afsluiten van een brandverzekering geen eenvoudige procedure is.
Niet iedereen wordt zomaar geaccepteerd voor zo’n verzekering.
De staat van de woning speelt hierbij een belangrijke rol, aangezien verzekeringsmaatschappijen woningen beoordelen op basis van risico.
Huizen die als te risicovol worden beschouwd, bijvoorbeeld vanwege hun verouderde staat, slechte bouwmaterialen of onveilige installaties, kunnen door verzekeraars worden afgewezen.
Dit creëert een situatie waarin velen die in minder veilige woningen wonen, geen toegang hebben tot een verzekering, waardoor ze kwetsbaar zijn bij brand of andere calamiteiten.
Deze factoren maken het voor een groot deel van de Surinaamse bevolking moeilijk om zich adequaat te verzekeren tegen brand, waardoor ze bij een ramp vaak afhankelijk zijn van hulp van derden, zoals de overheid of hulporganisaties.
Foto ter illustratie
