Suriname geen paradijs voor Nederlandse pensionado’s

Veel Nederlanders dromen van een leven onder de Surinaamse zon, weg van de koude winters. Toch blijft een grote migratiegolf uit. Wat houdt ouderen tegen?

Hans van R., een Nederlandse pensionado die meerdere keren in Suriname verbleef, deelt zijn ervaringen met GFC Nieuws-hoofdredacteur Jennifer Atmo.

Hij wijst op verschillende struikelblokken die een langer verblijf of emigratie onaantrekkelijk maken.

Een van de grootste problemen is de belastingdruk op de AOW, die in euro’s wordt uitgekeerd.

Ouderen die in Suriname willen wonen, worden volgens de senior financieel benadeeld door de manier waarop belastingen worden ingehouden.

Maar het gaat niet alleen om geld. Veiligheid speelt ook een grote rol. Van R. pleit voor een striktere aanpak van criminaliteit, zoals in Singapore, waar hard wordt opgetreden tegen overtredingen.

Daarnaast is de bureaucratie in Suriname een obstakel. Lange wachttijden bij overheidsinstanties en de noodzaak om meerdere keren terug te komen voor dezelfde aanvraag, maken het moeilijk voor ouderen om soepel zaken te regelen.

Ook de infrastructuur laat te wensen over. Slechte trottoirs maken wandelen of het gebruik van een scootmobiel vrijwel onmogelijk.

Openbaar vervoer is onbetrouwbaar en verouderd, waardoor pensionado’s vaak afhankelijk zijn van dure taxi’s of eigen vervoer.

Verder is digitaal betalen nog niet optimaal ontwikkeld en kan het verkrijgen van contant geld via geldautomaten problematisch zijn.

De gezondheidszorg, en dan vooral de beschikbaarheid van medicijnen, is een ander belangrijk knelpunt.

Veel ouderen hebben vaste medicatie nodig die in Suriname moeilijk te krijgen is. Ook ouderenvoorzieningen en speciale zorgsystemen zijn beperkt.

Tot slot zijn de hoge vliegticketprijzen een barrière. De KLM- en SLM-tarieven naar Paramaribo zijn fors hoger dan naar vergelijkbare bestemmingen als São Paulo of Aruba.

Voor Van R. zou een speciale pensionado-regeling een oplossing kunnen zijn.