In een emotionele oproep aan de minister van Justitie en Politie en de vicepresident deelt een vrouw uit Nickerie haar wanhoop over de plotselinge mutatie van haar man, een politieagent, naar Wageningen.
Zonder duidelijke uitleg werd hij, samen met drie collega’s, per 1 maart overgeplaatst. Dit besluit, genomen door de korpschef, brengt niet alleen financiële onzekerheid met zich mee, maar zet ook het gezinsleven onder zware druk, vertelt ze aan Action Nieuws Suriname.
Volgens de vrouw heeft haar man nu een lange en kostbare dagelijkse reis voor de boeg. “Van Nickerie naar Wageningen is een gevaarlijke route, en de brandstofkosten zijn niet op te brengen. We bouwen ook nog een huis, maar door deze plotselinge beslissing ligt alles stil,” zegt ze.
Naast de financiële last is er ook de zorg voor hun kind, dat momenteel schoolgaat in Nieuw Nickerie. “Moet ik hem nu van school halen? Wat betekent dit voor zijn toekomst?” vraagt ze zich af.
De onzekerheid en stress in het gezin nemen toe. “Mijn man is gespannen, we krijgen steeds vaker ruzie, en het lijkt alsof ons huiselijk leven ineenstort.”
Hellings: ‘Mutatie als strafmaatregel’
Voormalig politietopper en oud-voorzitter van de Surinaamse Politiebond, Raoul Hellings, bekritiseert de manier waarop deze overplaatsingen worden doorgevoerd.
Volgens hem ontbreekt een strategisch mutatiebeleid, waardoor agenten van de ene op de andere dag worden verplaatst zonder enige motivering.
“Het probleem is niet de mutatie zelf, maar de manier waarop deze wordt uitgevoerd. Vaak gebeurt het als een verkapte strafmaatregel. Vraag je naar de reden, dan krijg je geen zinnig antwoord.
“Geen enkele leidinggevende bekommert zich om het gezinsleven of de financiële last van de agenten. Ze hebben zelf een dienstauto en kunnen onbeperkt tanken. Niemand durft de leiding tegen te spreken,” stelt Hellings.
De getroffen vrouw hoopt dat de autoriteiten alsnog ingrijpen. “Ik vraag de minister en de vicepresident om zich in te zetten voor ons en de andere getroffen gezinnen. We hebben dit niet verdiend.”
De kwestie illustreert opnieuw hoe beleidsbeslissingen diep ingrijpen in het leven van gewone burgers, vooral degenen die dagelijks bijdragen aan de veiligheid van het land.
