Het is een onderwerp dat steeds vaker opduikt in gesprekken en op sociale media: de groeiende kloof tussen Surinamers in eigen land en hun landgenoten in Nederland.
Hoewel we allemaal Surinamers zijn, lijken de verschillen groter dan ooit. En in plaats van samen sterk te staan, lijken we elkaar juist steeds meer tegen te werken.
Dit blijkt onder andere uit reacties op sociale media en observaties van trendwatcher Patricia Wong.
Volgens haar is de negatieve houding richting Surinaamse Nederlanders een zorgwekkende trend.
Ze stelt dat dit denken aangepakt moet worden, vooral omdat bijna de helft van alle Surinamers in Nederland woont.
“Wat veel Surinamers in Suriname stoort, is de zogenoemde bemoeizucht uit Nederland,” zegt Wong.
“Het lijkt een historisch gevoel te zijn, dat de voormalige kolonisator ons niets meer mag vertellen. Maar tegelijkertijd blijven grote delen van onze bevolking afhankelijk van financiële hulp uit Nederland.”
Of het nu gaat om ontwikkelingshulp, leningen of de geldbedragen die diaspora in Nederland sturen naar familieleden in Suriname, de afhankelijkheid is een pijnlijk kenmerk van onze samenleving.
Toch lijken veel Surinamers die hulp vanzelfsprekend te vinden, terwijl kritiek of adviezen uit Nederland snel als bemoeizucht worden afgedaan.
Wong roept op tot meer zelfreflectie en samenwerking: “We kunnen niet blijven klagen over onze situatie als we niet bereid zijn de handen ineen te slaan, ongeacht waar we wonen.
Surinamers, zowel hier als in Nederland, moeten elkaar versterken in plaats van tegenwerken.”
Het is een kwestie die vraagt om dialoog en begrip, want uiteindelijk delen we allemaal dezelfde roots en dromen we van een beter Suriname.
