De dochter van een goede vriendin van mij is een nakomertje. Tijdens een etentje in Paramaribo deelde ze hoe het is om op te groeien met een vader die nu 86 jaar oud is. Haar verhaal raakte me en zette me aan het denken.
Op haar 19e kijkt ze met gemengde gevoelens terug op haar jeugd. Ze heeft vaak het gevoel gehad veel te hebben gemist en heeft voor zichzelf besloten dat ze nooit op latere leeftijd kinderen zou krijgen.
Ze vindt het moeilijk dat haar vader waarschijnlijk haar trouwdag niet meer zal meemaken. De band tussen hen voelt soms ingewikkeld; naast dochter is ze ook een soort mantelzorger geworden.
Haar moeder, die zelf in de veertig is, staat niet achter het idee dat zij ooit met een veel oudere man een relatie zou aangaan. Toch zijn er ook positieve kanten geweest.
Dankzij haar vader hebben zij en haar moeder altijd financiële stabiliteit gekend. Hoewel ze niets tekort kwamen, beseft ze dat geld geen tijd kan vervangen.
Haar vader had een sterke wil, wat soms zorgde voor spanningen in huis. Deze ervaringen hebben haar echter geleerd om stevig in haar schoenen te staan.
Ze heeft geleerd om met de situatie om te gaan en voelt dat het haar heeft gevormd tot wie ze nu is. Toch hoopt ze dat, als ze zelf ooit kinderen krijgt, die haar kunnen meemaken op haar sterkst en niet op haar zwakst.
Foto ter illustratie.
