De recente beslissing van de Raad van Ministers om SRD 832.925 toe te wijzen voor een onderwijscongres heeft geleid tot scherpe kritiek vanuit verschillende hoeken.
Terwijl het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur dit bedrag beschikbaar stelt voor een evenement in de Ball Room van Torarica, blijkt dat het onderwijs in het binnenland van Suriname na drie weken nog altijd niet is opgestart.
Lokale critici wijzen erop dat het geld beter besteed had kunnen worden aan het oplossen van achterstanden en structurele problemen binnen het onderwijs, met name in afgelegen gebieden.
Onderwijscrisis in het binnenland
Het is al jarenlang een bekend probleem dat het onderwijs in het binnenland kampt met ernstige achterstanden, van infrastructuurgebreken tot personeelstekorten en een gebrek aan lesmaterialen.
Ondanks talloze congressen en discussies over de problemen in het onderwijs, zijn er weinig concrete resultaten geboekt.
“Tientallen congressen zijn al gehouden, maar de situatie voor kinderen in het binnenland blijft nagenoeg onveranderd,” zegt een betrokken ouder. “Het is tijd om prioriteiten te stellen die direct effect hebben op de leeromstandigheden van onze kinderen.”
Slechts 5% overheidsbegroting voor onderwijs
Een ander kritiekpunt is de schamele 5% van de overheidsbegroting die naar het onderwijs gaat. Volgens deskundigen maakt dit het bijna onmogelijk om daadwerkelijk verbetering te brengen in het Surinaamse onderwijssysteem.
“Met zo’n klein percentage op de begroting laten we eigenlijk zien hoe weinig waarde we hechten aan de toekomst van onze kinderen. Het is tijd dat de overheid deze prioriteit heroverweegt en structureel meer middelen vrijmaakt voor onderwijs,” aldus een onderwijsexpert.
Roep om verandering
Critici roepen de regering op om het budget voor onderwijs op te schroeven en meer te investeren in duurzame oplossingen die het onderwijsniveau in alle regio’s verhogen, in plaats van geld te besteden aan bijeenkomsten zonder resultaat.
Het geld dat nu wordt uitgegeven aan het congres had een verschil kunnen maken voor leerkrachten en leerlingen in het binnenland, waar de omstandigheden dringend verbetering behoeven.
Het is duidelijk dat, zonder een significante herziening van de toewijzing van middelen en prioriteiten binnen de onderwijsbegroting, de fundamentele problemen binnen het Surinaamse onderwijs onopgelost zullen blijven.
