Dat remigreren naar Suriname in het begin niet altijd positief uitpakt, blijkt uit het relaas van een 54-jarige man die na jaren in Nederland te hebben gewoond, de stap waagde om terug te keren naar zijn thuisland.
De man die niet met zijn naam in de publiciteit wil, vertelt aan GFC Nieuws hoofdredacteur Jennifer Atmo dat hij na slechts een maand al spijt begon te krijgen.
“Toen ik terugkeerde, dacht ik dagelijks contact te hebben met familie, net zoals vroeger. Maar niets is minder waar,” vertelt hij.
“De meeste dagen heb ik weinig contact met mensen, behalve mijn vrouw. Het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig in Suriname vooral op zichzelf is gericht.”
Hij emigreerde tijdens de jaren ‘80 naar Nederland met het idee ooit terug te keren naar Suriname. Samen met zijn vrouw werkte hij jarenlang in Nederland.
“We waren altijd druk bezig. Ik had een fulltime baan, mijn vrouw was actief als vrijwilligster, en ons sociale leven was gevuld met vrienden en familie. Het contrast met het leven hier is daardoor erg groot. Ik was de rust niet meer gewend en had ook meer verwacht van mijn familie.”
Hoewel hij gedurende de eerste maanden spijt had van zijn terugkeer, geeft hij nu aan dat hij na enige tijd toch meer rust heeft gevonden.
“Het duurde ongeveer een jaar om echt te wennen. Het sociale leven is minder intens, maar ik leef hier wel met minder stress dan in Nederland.”
Veel remigranten geven aan dat zij aanvankelijk spijt hebben van hun beslissing vanwege een gevoel van isolement en de gebrekkige sociale interacties. Dat schrijft Migration Institute.
Echter, na een langere periode van wennen — meestal tussen zes maanden en een jaar — beginnen sommigen juist de voordelen van een minder stressvol leven te waarderen, ondanks de beperkingen in sociale contacten.
