OPINIE – De onderhandelingen tussen de regering Santokhi en de vakbonden lijken steeds weer uit te lopen op loze beloftes en symbolische stappen, terwijl concrete resultaten uitblijven.
Hoewel de regering in haar communicatie graag spreekt over “stappen in de goede richting,” blijft de realiteit voor veel werknemers hetzelfde: vier jaar aan onderhandelingen hebben weinig tot geen tastbare vooruitgang opgeleverd.
De kern van de zaak blijft dat de vakbonden een salarisverhoging van 35% hebben geëist, een verhoging die gezien de economische realiteit van het land en de stijgende kosten van levensonderhoud niet meer dan redelijk lijkt.
Echter, de regering lijkt te blijven steken op een mager aanbod van 10%, een bod dat niet in verhouding staat tot de verwachtingen en eisen van de werkenden.
Wat echter bijzonder zorgwekkend is, is het gebrek aan concrete vooruitgang. De regering prijst zichzelf voor het maken van “stappen”, maar deze stappen blijken voor velen niet meer dan symbolisch te zijn. Het blijft bij woorden en vage toezeggingen, terwijl de kloof tussen wat de vakbonden vragen en wat de regering bereid is te bieden, groot blijft.
Het is dan ook moeilijk te geloven dat de onderhandelingen daadwerkelijk op koers liggen om binnen twee weken tot een bevredigend resultaat te komen, zoals president Santokhi beweert.
Dat de koopkrachtversterking nu weer wordt hervat, voelt meer als een lapmiddel dan als een structurele oplossing. Het is een zoethoudertje dat de onderliggende problemen niet aanpakt.
Ook het feit dat de minister van Financiën en Planning, Stanley Raghoebarsing, tijdens de onderhandelingen de nadruk legde op een tekort van SRD 2,6 miljard, geeft te denken. Als het financiële gat zo groot is, hoe reëel is het dan dat de regering de salariseisen van de vakbonden zal kunnen inwilligen?
Wat vooral ontbreekt in de communicatie vanuit de regering is een helder en transparant verhaal dat de economische situatie van het land realistisch weergeeft en tegelijkertijd respect toont voor de zorgen en eisen van de werkenden.
De tijd dringt, en de werkenden van Suriname hebben behoefte aan meer dan alleen mooie woorden. Ze hebben recht op concrete, substantiële verbeteringen in hun levensomstandigheden.
Als de regering hierin faalt, zal het vertrouwen verder eroderen en zullen de gevolgen voor de sociale stabiliteit van het land niet uitblijven.
Ben M.D.
