In Suriname ervaren veel burgers een diepgaand cultureel verlies, doordat ze hun eigen taal niet kunnen spreken.
Een Surinaamse vrouw van gemengde Inheemse en Hindostaanse afkomst die worstelt met taalverlies deelde haar ervaring met GFC Nieuws Lifestyle, waarin ze onthult dat ze nooit heeft geleerd om de taal van haar ouders te spreken.
“Voor mij is het een hartverscheurende realiteit,” vertelt ze.
“Ik ben opgegroeid in een omgeving waarin de nadruk lag op het spreken van het Nederlands en het Sranantongo. De taal van mijn ouders, onze erfgoedtaal, werd nooit gestimuleerd of aangemoedigd.”
Dit gebrek aan taalbehoud heeft diepgaande gevolgen voor individuen en gemeenschappen, vindt ze.
Het verlies van taal betekent naar haar zeggen vaak ook het verlies van culturele tradities, kennis en identiteit. Het is volgens haar daarom belangrijk dat er meer aandacht wordt besteed aan het behoud en de bevordering van talen in Suriname.
Een taalkundige gespecialiseerd in taalbehoud en -verlies, onderstreept het belang van het doorgeven van talen door ouders aan de volgende generaties.
Volgens deze expert is het onmisbaar dat ouders zich bewust zijn van de waarde van hun eigen taal en cultuur, en deze actief overdragen aan hun kinderen.
“Ouders zijn de belangrijkste sleutelfiguren als het gaat om het behoud van talen,” legt ze uit. “Ze fungeren als de eerste leraren van hun kinderen en hebben de macht om de taal en cultuur levend te houden.”
Voor haar gaat het niet alleen om het behouden van de taal op zich, maar ook om het doorgeven van de diepgewortelde waarden, tradities en identiteit die ermee verbonden zijn.
De taalkundige benadrukt het belang van bewustwording onder ouders over hun rol in het behoud van culturele diversiteit en erfgoed in Suriname.
Ze gelooft dat door gezamenlijke inspanningen, de diverse talen en culturen kunnen blijven bloeien en gedijen, zelfs te midden van uitdagingen zoals culturele assimilatie en globalisering.
