Al meer dan twee decennia wordt de kustlijn van Suriname bedreigd door grootschalige verwijdering van mangrovebossen.
Dharm Mungra, voormalig directeur van OW, getuigt van de verwoestende gevolgen van deze praktijk langs de weg naar Zee.
“Een buurman van mij, die 12 percelen naast elkaar had, genaamd Rishi, riep mij op een goede dag op om zijn aangelegde strand te komen bewonderen”, zegt Mungra.
“Ik was wezenloos geschrokken toen ik zag dat hij over een breedte van 3 percelen alle mangrove had verwijderd om zijn strand aan te leggen.”, aldus Mungra.
Binnen 3 jaar brak het zeewater al door tot ongeveer 500 meter van de percelen.
Na circa 10 jaar trad er door kustafslag landverlies op over bijna 16 percelen en werden de mangrovebossen vernietigd.
Als reactie hierop heeft Mungra destijds een wetsvoorstel opgesteld om het verwijderen van mangroven langs de kust tot een diepte van minstens 200 meter te verbieden, met strenge sancties voor overtreders.
Ondanks herhaalde adviezen aan verschillende regeringen is deze wet echter nooit ingediend.
Nu, twintig jaar later, zijn de gevolgen desastreus.
De zee heeft vrij spel gekregen en heeft grote delen van de kustlijn verzwolgen.
Mensen eisen nu dat de overheid de schade vergoedt, maar Mungra benadrukt dat de veroorzakers van deze ramp als eerste aansprakelijk moeten worden gesteld.
“De situatie is urgent”, waarschuwt Mungra.
Met de opkomende zeespiegelstijging en de lage ligging van Suriname behoort het land tot een van de zeven meest bedreigde landen ter wereld.
Preventieve maatregelen zijn essentieel, zoals het streng handhaven van wetten en regelmatige luchtbewaking van de kustlijn.
Het aanleggen van zeeweringen zoals bij Weg naar Zee is enorm kostbaar en Suriname heeft niet de financiële middelen om dit op grote schaal te realiseren.
Mensen moeten zich bewust worden van de ernst van het probleem: tegen de zee is niet te vechten.
Het behoud van mangrovebossen en het voorkomen van verdere vernietiging zijn van cruciaal belang voor de toekomst van Suriname.
