Een dertiger uit Rotterdam met een kantoorbaan en een vast contract zorgde voor opschudding bij haar collega’s door maanden niet op werk te verschijnen. Ze hield de reden voor haar afwezigheid geheim, wat geruchten en speculaties op de werkvloer deed ontstaan.
Het verlies van een van haar honden had haar zo diep getroffen dat ze zich ziek meldde om thuis te kunnen rouwen.
Dit detail bleef echter beperkt tot mensen dichtbij haar, waardoor haar collega’s in verwarring achterbleven over de langdurige afwezigheid van wat zij zagen als een ‘betrouwbare werknemer’.
Ondanks dat de meeste cao’s geen betaald verlof kennen bij het overlijden van een huisdier, zoals een onderzoek van marktonderzoeksbureau GFK aantoont, kreeg zij tijdens haar afwezigheid gewoon doorbetaald dankzij haar vaste contract.
Dit ongebruikelijke gebaar van haar werkgever onderstreept de complexiteit van rouw en de noodzaak voor werkplekken om flexibeler te zijn in hun beleid rond verlies en verdriet.
De Britse arbeidspsycholoog Cary Cooper van de Universiteit van Manchester benadrukt het belang van ruimte voor werknemers om te rouwen, zelfs als het gaat om het verlies van een viervoeter.
Volgens Cooper kan het afwijzen van een verlofverzoek voor dergelijk verdriet resulteren in een ongemotiveerde werknemer, met onmiskenbare impact op de kwaliteit van hun werk.
Een bron dichtbij de vrouw onthulde dat ze onlangs is begonnen met een reïntegratietraject, na een periode van diepe rouw.
Foto ter illustratie.
