OPINIE – In de afgelopen maanden is er een alarmerende trend waar te nemen: rovers richten zich steeds vaker op kwetsbare groepen in de samenleving, waaronder tieners en seniorenburgers.
Deze ontwikkeling werpt een verontrustend licht op de evolutie van criminaliteit en de doelwitten die criminelen selecteren voor hun activiteiten.
Historisch gezien hebben rovers vaak gejaagd op gemakkelijke doelwitten, zoals winkels, banken en huizen. Echter, recente rapporten wijzen erop dat deze criminele activiteiten een meer sinister karakter hebben aangenomen, met een duidelijke verschuiving naar het targeten van individuen die traditioneel als minder weerbaar werden beschouwd.
Jongeren, die voorheen als relatief veilig werden beschouwd in de openbare ruimte, bevinden zich nu in het vizier van rovers. Dit is zowel verontrustend als alarmerend, omdat tieners vaak minder ervaren zijn in het omgaan met potentieel gevaarlijke situaties en mogelijk gemakkelijker slachtoffer worden van gewelddadige aanvallen of berovingen.
Evenzo zijn seniorenburgers, die vaak worden gezien als kwetsbare en weerloze individuen, nu een doelwit geworden voor deze criminele elementen. Met hun verminderde mobiliteit en soms een gebrek aan weerbaarheid worden seniorenburgers geconfronteerd met een verhoogd risico op berovingen en andere vormen van geweld.
De redenen achter deze verontrustende trend kunnen divers zijn. Mogelijk zien criminelen tieners als gemakkelijkere doelwitten omdat ze minder geneigd zijn om zichzelf te verdedigen of minder ervaring hebben in het omgaan met bedreigende situaties.
Aan de andere kant kunnen seniorenburgers worden beschouwd als een gemakkelijke prooi vanwege hun fysieke kwetsbaarheid en soms het bezit van waardevolle bezittingen.
Het is van cruciaal belang dat de autoriteiten deze trend serieus nemen en adequate maatregelen treffen om kwetsbare groepen te beschermen tegen criminele activiteiten. Dit kan onder meer het vergroten van de zichtbaarheid van wetshandhavingsinstanties in kwetsbare gemeenschappen, het verstrekken van educatieve programma’s over persoonlijke veiligheid, en het verbeteren van de sociale ondersteuning voor risicogroepen omvatten.
Bovendien is het essentieel dat individuen zelf ook proactieve maatregelen nemen om hun veiligheid te waarborgen, zoals het vermijden van gevaarlijke gebieden, het reizen in groepen en het opvolgen van preventieve maatregelen zoals het dragen van waardevolle bezittingen uit het zicht.
De recente verschuiving in het doelwit van rovers naar tieners en seniorenburgers benadrukt de noodzaak van een verhoogde alertheid en samenwerking tussen burgers, gemeenschappen en wetshandhavingsinstanties om de veiligheid van alle leden van de samenleving te waarborgen.
Ben M.D.
