OPINIE – In Suriname staat de vijfde evaluatie van het herstelprogramma van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) momenteel in de schijnwerpers.
Onderhandelaar Karl Eckhorst deelt optimisme over de economische vooruitgang, met een voorspelde inflatiedaling naar minder dan 15 procent tegen het einde van 2024.
Hoewel de huidige inflatie al is afgenomen tot 30 procent, roept de belofte van verdere stabilisatie vragen op bij een bevolking die nog weinig tastbare verbeteringen heeft ervaren.
Eckhorst benadrukt de gunstige ontwikkelingen in wisselkoersen en de stabiliteit van de Surinaamse dollar ten opzichte van de Amerikaanse dollar. Een doelstelling om de inflatie uiteindelijk onder de 10 procent te brengen, biedt hoop op een versterking van de koopkracht.
Echter, het feit dat dergelijke positieve cijfers nog niet hebben geleid tot aanzienlijke verbeteringen in het dagelijks leven van de bevolking roept vragen op over de impact van deze macro-economische maatregelen op het microniveau.
De belofte van een ‘staff level agreement’ tussen de regering en het IMF, die de implementatie van gemaakte afspraken bevestigt, werpt de vraag op in hoeverre deze afspraken de sociale uitdagingen van het land zullen aanpakken.
Tijdens de vierde evaluatie werd Suriname bekritiseerd vanwege de gebrekkige uitvoering van het sociale beleid, ondanks de overmaking van US$ 52 miljoen. De verwachtingen waren hoog, maar de bevolking heeft nog weinig tastbare resultaten gezien op het gebied van koopkrachtverbetering en sociaal welzijn.
Terwijl de regering en het IMF streven naar macro-economische stabiliteit, lijkt het cruciaal om de focus niet te verliezen op de dagelijkse realiteit van de bevolking.
Een kritische blik op de beloften van inflatiedaling en economisch herstel is noodzakelijk om te beoordelen in hoeverre deze cijfers vertalen naar daadwerkelijke verbeteringen in het leven van de Surinaamse burgers.
N. Mohari
