OPINIE – In Suriname kampt men nog steeds met een alarmerend tekort aan essentiële medicatie, met name voor kankerpatiënten.
Minister Amar Ramadhin van Volksgezondheid heeft tijdens een recente Raad van Ministers (RvM) vergadering verklaard dat het Bedrijf Geneesmiddelen Voorziening Suriname (BVGS) de opdracht heeft gekregen om voldoende medicijnen aan te schaffen. Helaas blijkt de werkelijkheid ver verwijderd te zijn van een vlot verlopend aankoopproces.
De schaarste aan medicatie, met name voor kankerpatiënten, leidt tot groeiend ongenoegen onder de getroffenen. Zij worden niet alleen geconfronteerd met een tekort aan benodigde medicijnen, maar ook met buitensporige kosten wanneer de medicijnen wel beschikbaar zijn.
Ramadhin erkent deze problematiek en beweert dat er actief wordt gewerkt aan het oplossen van het tekort. Desondanks verloopt het aankoopproces niet volgens plan, en de hoofdoorzaak blijkt een gebrek aan financiële middelen te zijn.
De beloofde financiële regeling voor kankermedicijnen lijkt zich traag te ontvouwen. Ramadhin heeft zijn collega van Financiën en Planning aangespoord om snelheid te maken met de bestelling. Deze vertraging roept ernstige vragen op over de prioriteit die wordt toegekend aan de gezondheid van de bevolking. Is de gezondheid van kankerpatiënten niet van het hoogste belang?
Het tekort aan medicatie wordt des te schrijnender wanneer men bedenkt dat kanker geen onderscheid maakt. Het treft niet alleen volwassenen maar ook kwetsbare kinderen, waardoor de urgentie van de situatie nog prangender wordt.
Ondanks de toezegging van de minister dat medicijnen onmiddellijk worden ingevlogen zodra de financiële middelen beschikbaar zijn, blijft de vraag: hoe lang moeten patiënten nog wachten op de broodnodige behandeling?
In een tijd waarin de gezondheidszorg een cruciale rol speelt, is het onacceptabel dat een land zich in een positie bevindt waarin patiënten moeten lijden onder een gebrek aan medicijnen.
Het is hoog tijd voor concrete actie om dit schrijnende tekort aan te pakken en ervoor te zorgen dat de gezondheid van de bevolking niet langer wordt bedreigd door bureaucratische traagheid en financiële belemmeringen.
Het welzijn van de samenleving mag niet langer ondergeschikt zijn aan administratieve belemmeringen; het is tijd voor daadkracht en een onmiddellijke oplossing voor dit onaanvaardbare medicijntekort.
